Mam takiego wewnętrznego cenzora,
który mówi mi od wielu lat:
"Musisz się wpasować w
"normalną" pracę 7/35, musisz dać radę. Masz dziecko na utrzymaniu,
co powiesz jak będą rachunki do zapłacenia? Że realizujesz swoje pasje? A
jakież Ty, dziecko, masz pasje, z których dałoby się wyżyć? Toż to głupota
jakaś... Musisz pracować na etacie, tyrać jak inni - takie jest życie."
Tak wiele osób mówiło mi
podobne rzeczy przez tyle lat (na studiach, w pracy, rodzina), że w końcu
uwierzyłam:
Tak, to jest dorosłość. Tak
musi być.
Ale już dość :) Szkoda mi czasu, energii i zdrowia, aby żyć na siłę i udawać, że przecież jest dobrze, bo sama tak
zdecydowałam, a poza tym "przecież robię mnóstwo rzeczy, które kocham, a
wszyscy mają tak samo, wszystkim jest trudno" (ulubiony sposób na
pocieszanie ze strony mojej Pewnej Osoby, którą bardzo kocham i podziwiam i pewnie dlatego zbyt drobnymi kroczkami zdobywam
się na przyznanie, że Jej droga nie jest moją drogą ;)).
Guzik prawda, zwykle nie starcza mi już energii dla ludzi, których kocham, nie mówiąc już o „rzeczach”.
Guzik prawda, zwykle nie starcza mi już energii dla ludzi, których kocham, nie mówiąc już o „rzeczach”.
OK,
moja praca jest ciekawa i - uwaga! - nawet społecznie użyteczna (co akurat dla
mnie sporo znaczy). W dodatku mam przyjemność działać w genialnym zespole
ludzi. Docieraliśmy się przez kilka lat w ogniu 1001 problemów i goniących
terminów. To, że reprezentujemy wiedzę z różnych dziedzin, sprawiło, że
naprawdę wiele się nauczyliśmy od siebie nawzajem. Przede wszystkim dogadywać
się wspólnym językiem (co nie jest łatwe, gdy razem pracują osoby z technicznym
wykształceniem, finansiści i spece od spraw organizacyjno-prawnych). Doceniłam
to gdy ostatnio przez przypadek okazało się, że potrafię zrozumieć i pogodzić
dwie osoby spoza mojego zespołu, które spierały się w pracy na jakiś temat.
Miały kompletnie odmienne doświadczenie zawodowe (w tym przypadku niestety, a
przecież takie połączenie może wzbogacać) i nie były w stanie się dogadać mimo, że zasadniczo mówiły to
samo.
Tak
więc z samą pracą niby wszystko jest w porządku. Najwyraźniej jednak dla osoby w mojej sytuacji taki
system się nie sprawdza, a w każdym razie nie na dłuższą metę. Gdy ciało nieustannie zaskakuje swojego
„właściciela” niecnymi psikusami, nie można się
bezszelestnie wpisać w cykl pracy 8/40 czy nawet 7/35, codziennie w tych
samych i sztywnych godzinach. Gdy od
biurka, za którym musisz zasiąść (bo telepraca oficjalnie nie wchodzi w grę, a
nieoficjalnie to można tylko po nosie dostać ;)
więc do domu pracy nie zabierasz) oddziela Cię ściana deszczu i Twoje
plączące się nogi (choć wcale nie jesteś po jednym głębszym ;)) albo peleryna,
w której wyglądasz jak karłowaty super-bohater, który ugrzązł w bagnie (opcja
B, czyli wózek aktywny ma tę wspaniałą przypadłość, że jest dość niski, a
powiewające szaty mają zwykle zwyczaj wkręcania się w szprychy), łatwiej wpaść w
obłęd niż dotrzeć do pracy… Słyszałam co prawda, że Japończycy wymyślili już
parasol z mocowaniem do głowy, więc może
jest dla mnie jakaś szansa :P
Na razie jednak… Skoro głowa pełna pomysłów i energii
(niegłupia głowa, dodajmy nieskromnie :))… Postanowiłam wziąć
sprawy w swoje ręce i… zachować się kompletnie nieodpowiedzialnie, czyli…
założyć bloga ;P
A potem zobaczę co z tego wyniknie…
A potem zobaczę co z tego wyniknie…
Poznałam
ostatnio w sieci grupę wspaniałych dziewczyn / kobiet na etapie „Zaczynam od
nowa”. Zaczęło się od bloga „Tekstulana”
(autorką jest niesamowicie energiczna i pozytywna Monika Pryśko – pozdrawiam!),
potem grupa na twarzoksięgu (staromodnie
zwanym fejsem) , mnóstwo pozytywnej energii, wzajemnego wspierania
się. I kiedy już w mojej łowie
buzowało od tych „kompletnie
nieodpowiedzialnych i bezsensownych pomysłów”, odezwała się Justyna, która w końcu odważyła się spełnić to swoje „niepoważne” marzenie i założyła
bloga :)
Wrzuciła nam linka z takim wpisem, że… no wypisz-wymaluj moje myśli!
Ja byłam już wtedy na etapie (szaleństwo miesiąca dla osoby, która chroni od
zawsze swoją prywatność w sieci, a na komentarze koleżanki, że powinna pisać
bloga, odpowiada śmiechem) udostępniania części moich starszych i nowszych wpisów
na twarzoksięgu do publicznego wglądu…
Ejka
Pe, od Ciebie pożyczam słówko „twarzoksiąg” – niech to będzie taki mały znak pamięci – bo właśnie Ty najbardziej
wierciłaś mi dziurę w brzuchu o tego
bloga. No i oczywiście Moni Ka – pozdrawiam i ściskam!
Tak
więc wygląda na to, że jednak nie będę czekać z założonymi rękami aż dopadnie
mnie depresja, recesja, trzęsienie ziemi, bezrobocie albo siedzenie w domu na
rencie (i tu jęzor pokazany hmmm… losowi? przemądrzałym ludziom?) :D Zamiast
czekać na zmianę aż przyjdzie niespodziewanie, sama ZROBIĘ ZMIANĘ i to po
mojemu, czyli na moich warunkach i w wybranych przeze mnie czasie!
Patrzmy i uczmy się, Panie i Panowie!
Ha!
Jeszcze będzie przepięknie, jeszcze będzie normalnie :) I tego się będę trzymać
:)
#JeszczeBędziePrzepięknieJeszczeBędzieNormalnie
#ITegoSięBędęTrzymać :)