czwartek, 21 lipca 2016

Nowy początek


Mam takiego wewnętrznego cenzora, który mówi mi od wielu lat: 

"Musisz się wpasować w "normalną" pracę 7/35, musisz dać radę. Masz dziecko na utrzymaniu, co powiesz jak będą rachunki do zapłacenia? Że realizujesz swoje pasje? A jakież Ty, dziecko, masz pasje, z których dałoby się wyżyć? Toż to głupota jakaś... Musisz pracować na etacie, tyrać jak inni - takie jest życie."

Tak wiele osób mówiło mi podobne rzeczy przez tyle lat (na studiach, w pracy, rodzina), że w końcu uwierzyłam: 

Tak, to jest dorosłość. Tak musi być.

Ale już dość :) Szkoda mi czasu, energii i zdrowia, aby żyć na siłę i udawać, że przecież jest dobrze, bo sama tak zdecydowałam, a poza tym "przecież robię mnóstwo rzeczy, które kocham, a wszyscy mają tak samo, wszystkim jest trudno" (ulubiony sposób na pocieszanie ze strony mojej Pewnej Osoby, którą bardzo kocham i podziwiam  i pewnie dlatego zbyt drobnymi kroczkami zdobywam się na przyznanie, że Jej droga nie jest moją drogą ;)).

Guzik prawda, zwykle nie starcza mi już  energii  dla ludzi, których kocham, nie mówiąc już o „rzeczach”. 

OK, moja praca jest ciekawa i - uwaga! - nawet społecznie użyteczna (co akurat dla mnie sporo znaczy). W dodatku mam przyjemność działać w genialnym zespole ludzi. Docieraliśmy się przez kilka lat w ogniu 1001 problemów i goniących terminów. To, że reprezentujemy wiedzę z różnych dziedzin, sprawiło, że naprawdę wiele się nauczyliśmy od siebie nawzajem. Przede wszystkim dogadywać się wspólnym językiem (co nie jest łatwe, gdy razem pracują osoby z technicznym wykształceniem, finansiści i spece od spraw organizacyjno-prawnych). Doceniłam to gdy ostatnio przez przypadek okazało się, że potrafię zrozumieć i pogodzić dwie osoby spoza mojego zespołu, które spierały się w pracy na jakiś temat. Miały kompletnie odmienne doświadczenie zawodowe (w tym przypadku niestety, a przecież takie połączenie może wzbogacać) i nie były w stanie się dogadać mimo, że zasadniczo mówiły to samo. 

Tak więc z samą pracą niby wszystko jest w porządku. Najwyraźniej  jednak dla osoby w mojej sytuacji  taki system się nie sprawdza, a w każdym razie nie  na dłuższą metę. Gdy ciało nieustannie zaskakuje swojego „właściciela” niecnymi psikusami, nie można się  bezszelestnie wpisać w cykl pracy 8/40 czy nawet 7/35, codziennie w tych samych i sztywnych godzinach.  Gdy od biurka, za którym musisz zasiąść (bo telepraca oficjalnie nie wchodzi w grę, a nieoficjalnie to można tylko po nosie dostać ;)  więc do domu pracy nie zabierasz) oddziela Cię ściana deszczu i Twoje plączące się nogi (choć wcale nie jesteś po jednym głębszym ;)) albo peleryna, w której wyglądasz jak karłowaty super-bohater, który ugrzązł w bagnie (opcja B, czyli wózek aktywny ma tę wspaniałą przypadłość, że jest dość niski, a powiewające szaty mają zwykle zwyczaj wkręcania się w szprychy), łatwiej wpaść w obłęd niż dotrzeć do pracy… Słyszałam co prawda, że Japończycy wymyślili już parasol z mocowaniem do głowy,  więc może jest dla mnie jakaś szansa :P

Na razie jednak… Skoro głowa pełna pomysłów i energii (niegłupia głowa, dodajmy nieskromnie :))… Postanowiłam wziąć sprawy w swoje ręce i… zachować się kompletnie nieodpowiedzialnie, czyli… założyć bloga ;P 

A potem zobaczę co z tego wyniknie…

Poznałam ostatnio w sieci grupę wspaniałych dziewczyn / kobiet na etapie „Zaczynam od nowa”. Zaczęło się od  bloga „Tekstulana” (autorką jest niesamowicie energiczna i pozytywna Monika Pryśko – pozdrawiam!), potem grupa na twarzoksięgu  (staromodnie zwanym fejsem) ,  mnóstwo  pozytywnej energii, wzajemnego wspierania się. I kiedy już  w mojej łowie buzowało  od tych „kompletnie nieodpowiedzialnych i bezsensownych pomysłów”, odezwała się Justyna, która  w końcu odważyła się spełnić  to swoje „niepoważne” marzenie i założyła bloga :)  Wrzuciła nam linka z takim wpisem, że… no wypisz-wymaluj moje myśli! 

Ja byłam już wtedy na etapie (szaleństwo miesiąca dla osoby, która chroni od zawsze swoją prywatność w sieci, a na komentarze koleżanki, że powinna pisać bloga, odpowiada śmiechem) udostępniania części moich starszych i nowszych wpisów na twarzoksięgu do publicznego wglądu… 

Ejka Pe, od Ciebie pożyczam słówko „twarzoksiąg” – niech to będzie taki  mały znak pamięci – bo właśnie Ty najbardziej wierciłaś mi dziurę w brzuchu  o tego bloga. No i oczywiście Moni Ka – pozdrawiam i ściskam!

Tak więc wygląda na to, że jednak nie będę czekać z założonymi rękami aż dopadnie mnie depresja, recesja, trzęsienie ziemi, bezrobocie albo siedzenie w domu na rencie (i tu jęzor pokazany hmmm… losowi? przemądrzałym ludziom?) :D Zamiast czekać na zmianę aż przyjdzie niespodziewanie, sama ZROBIĘ ZMIANĘ i to po mojemu, czyli na moich warunkach i w wybranych przeze mnie czasie! 


Patrzmy i uczmy się, Panie i Panowie!

Ha! Jeszcze będzie przepięknie, jeszcze będzie normalnie :) I tego się będę trzymać :) 

#JeszczeBędziePrzepięknieJeszczeBędzieNormalnie

#ITegoSięBędęTrzymać :)